Blog

WKZ mama’s en regenboogbaby’s

Vandaag had ik een afspraak met de WKZ mama’s. Deze mama’s noem ik zo omdat ik hen heb leren kennen via het Wilhelmina kinderziekenhuis, waar we voor onderzoek voor Lennon regelmatig te vinden waren. Ergens in Augustus 2015 kreeg ik de uitnodiging van het medisch maatschappelijk werk om deel te nemen aan een themagroep met lotgenoten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar in eerste instantie niet heel erg enthousiast van werd. Want hoe zou mij dan nou kunnen helpen dacht ik.  Uiteindelijk heb ik toch besloten het maar te proberen. Wat had ik ook te verliezen dacht ik.

Ons eerste contact was erg prettig. Want we hadden genoeg aan een aantal woorden. We hadden hetzelfde verdriet, en in dezelfde tijd afscheid moeten nemen van ons kindje. En hoewel we hier allemaal op ons eigen manier mee om gingen hadden we zoveel gemeen. Na de georganiseerde bijeenkomsten bleven we contact houden en afspreken. En in ieder met zijn eigen verdriet en in zijn eigen proces was dit contact zo ontzettend waardevol en helpend voor mij.

Nu inmiddels 1,5 jaar later hebben we nog steeds contact. Met de ene meer als met de andere. Nog steeds een iedere in zijn eigen proces, en daar heeft een ieder andere behoeftes. En dat is ok.

Vandaag hadden we afgesproken met 5 mama’s. Inmiddels zijn er 4 regenboogbaby’s geboren en is er 1 onderweg. Helaas moesten er 2 mama’s wegens omstandigheden afzeggen. Samen met Siep vertrok in naar Utrecht, ik stuurde de snelweg op bij Deventer en als snel hoorde ik Siep snurken. Ik zet Spotify aan en met een heerlijk muziek reed ik richting Utrecht. Ik reed Amersfoort voorbij en opeens zag ik het bordje ‘De Uithof, WKZ’. Ik reed langs het gedeelte bij Utrecht waar een geluidswand geplaatst is. En opeens kwam het allemaal even terug. Ik zat weer even in de auto met Robert, op weg naar huis nadat we het slechte nieuws gehoord hadden. En we besloten hadden de zwangerschap af te breken.

Ik kijk naar links en ik zie daar het WKZ, en ik kijk naar rechts en daar ligt Siep snurkend in zijn Maxi Cosi. Mijn gevoel op dat moment kan ik lastig omschrijven. Geluk, verdriet, rijkdom, angst het flitst allemaal door mijn hoofd. Bizar hoe een ritje naar Utrecht mij zo kan raken.

10 minuten later kom ik aan op de plaats van bestemming. Ik parkeer onze auto en loop met Siep in mijn arm naar de voordeur. Ik loop met Siep naar binnen en zijn vriendje zit al op hem te wachten. Hij is 3 maanden ouder dan Siep, hij kijkt Siep aan en wil hem gelijk aanraken. Siep kijkt hem vol verbazing aan. Ze blijven onafgebroken naar elkaar kijken. Zouden ze weten wat voor een bijzondere baby’s ze zijn? Dat ze allebei een hele bijzondere grote broer hebben? En dat hun mama’s een hele bijzondere vriendschap hebben? Na een lekker flesje valt Siep op mijn schoot in slaap en kletsen wij heerlijk over van alles wat ons bezig houdt. Soms gaat ons gesprek de diepte is, over onze angsten en verlies en vaak gaat ons gesprek over hoe trots wij zijn als moeders. Hoe trots wij zijn op ons zelf, dat we er ondanks alles nog steeds staan.

Nusa

 

Over mij, een hardloopster,een moeder van Lize, Lennon★ en Siep, getrouwd met Robert, hou van het leven, hou van reizen, fotografie en van ontwerpen en alles wat te maken heeft met papier ,pennen en stationery.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *