Blog

Vier het leven

Ochtend

Vanmorgen om 5.45 uur werd ik wakker. Ik werd wakker van het gepruttel van Siep. Siep werd wakker. Meestal als Siep wakker wordt dan gaat dat met wat meer geweld. Hoe langer ik dan wacht, hoe meer geweld Siep gaat gebruiken. Dus ik stond gelijk op om een fles klaar te maken, voordat hij Robert en Lize wakker zou maken.

Zodra Lize wakker wordt staat ze AAN. En het UIT knopje hebben wij (nog) niet kunnen vinden. En aangezien het vandaag een feestdag is staat ze dan meestal om 6 uur naast ons bed in haar mooiste feestrok te zingen. Dus daarom ga ik snel uit bed en maak een fles om deze vervolgens aan Siep te geven. Zodra Siep mij ziet, en dan vooral de fles, wordt hij nog enthousiaster. Ik geef hem zijn fles en hij begint fanatiek te drinken. Terwijl hij lekker op mijn schoot zit geef ik hem een dikke kus. Dit is voor Siep de eerst verjaardag van zijn grote broer Lennon. Ik geef hem nog en dikke kus en zeg: ‘Gefeliciteerd met je grote broer!’

Gedachten

Ik bedenk mij hoe verdrietig het ook is dat wij Lennon moeten missen, ik ook niet zonder Siep zou kunnen. En nu hebben we Lennon en Siep allebei. Allebei op hun eigen manier en ik zou dat niet willen missen.

Vandaag is het alweer 2 jaar geleden dat Lennon geboren werd. De hele week bedenk ik mij: ‘2 jaar geleden, wat ziet de wereld er nu anders uit!’ 2 Jaar geleden hebben wij de moeilijkste beslissing van ons leven moeten maken. En nu zijn we eigenlijk best gelukkig samen. 2 Jaar geleden wist ik niet zo goed hoe ik de dag door moest komen en hoe  het ooit morgen zou worden. Mijn tactiek was toen om het over mij heen te laten komen, het te laten gebeuren en ik zou wel zien waar het schip zou stranden. En zo ben ik die dagen doorgekomen. Afwisselend met gevoel van rauw verdriet en intens geluk. Inmiddels zit ik al een tijdje niet meer in die modus.


Nieuwe dag

Bovenstaande had ik gisteren geschreven, toen er een beroep gedaan werd op mijn moederschap ;-), en eerlijk gezegd was dat wel een mooi excuus. Ik kwam ook niet veel verder met mijn blog.  Het voelde niet goed, de woorden die in mijn opkwamen dekten niet de lading hoe ik mij voel(de). En toch laat ik de woorden wel staan.

Nu een dag later geniet ik nog na van gisteren. Want wat was het fijn! Ik voelde zoveel liefde. Liefde voor Lennon. Wij werden overspoeld met lieve woorden, berichtjes, kaartjes en knuffels van lieve mensen. En wat was het een fijne dag!  Een dag waarop wij het leven gevierd hebben met mensen die wij lief hebben. Lize stelde voor om samen ‘Lang zal hij leven’ te zingen, en dat hebben wij gedaan. In het restaurant waar wij een taartje aten hebben we allemaal uit volle borst ‘Lang zal hij leven in de glooorriiaaaaaa!’ gezongen.

Vandaag voelde ik mij een beetje schuldig, alleen waarom eigenlijk? Omdat ik zo’n fijne dag gehad heb? Ik heb hier geen antwoord op. Alleen heb ik wel besloten dat ik mij niet schuldig hoef te voelen. Misschien voel ik mij wel schuldig tegenover Lennon… omdat ik er niet voor kon zorgen dat hij zijn verjaardag kon vieren, zittend op mijn schoot terwijl wij samen ‘hieper de piep hoeraaaaa’ zingen ★

 

Nusa

 

Over mij, een hardloopster,een moeder van Lize, Lennon★ en Siep, getrouwd met Robert, hou van het leven, hou van reizen, fotografie en van ontwerpen en alles wat te maken heeft met papier ,pennen en stationery.

Eén reactie

  • Annie Lentelink

    Lieve Nusa wat heb je dit toch mooi verwoord. Ik zie het allemaal weer voor me . Lennon zal jullie dankbaar dat hij niet zo hoeft te lijden. Wij en jullie denken waarschijnlijk er ook zo over maar neemt niet weg van jullie verdriet. Als ik jou blog lees word ik nog emotioneler . Wij hopen dat Siep jullie verdriet laat verdampen wij wensen jullie met Lize en Siep fantastiche tijden en liefde voor jullie samen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *