Blog

Soms, heel soms heb ik het gevoel weer dat ik de wereld aan kan

Gisterenavond had ik de 2e bijeenkomst van een themagroep in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Weken geleden werd ik uitgenodigd per brief door de afdeling Medische Genetica om deel te nemen aan deze themagroep. Een themagroep voor vrouwen die afgelopen periode geconfronteerd zijn met het beëindigen van hun zwangerschap naar aanleiding van afwijkingen die uit echo’s en onderzoeken gekomen zijn.

Mijn eerste reactie op die uitnodiging was niet heel positief. Wat moet ik daar dacht ik. Ik heb de uitnodiging even weg gelegd en een week later heb ik mezelf toch opgegeven. Iemand zei tegen me ‘Je kan ook gewoon 1 keer gaan, is het niks dan stop je ermee‘. Daar had ik zelf nog niet aan gedacht.

De eerste keer ging ik er dus heen met het idee dat het niks voor mij zou zijn.  Ik werd in de hal opgewacht door de medisch maatschappelijk werkster (waar Robert en ik al eerder een gesprek mee gehad hadden, voordat we onze keus gemaakt hadden). En ik was verbaasd, het waren allemaal leuke, spontane vrouwen die midden in het leven staan. Vrouwen zoals jij en ik! Ik weet niet hoe het kan dat ik iets anders in mijn hoofd gehaald had. Ik had een beeld van een zielig groepje vrouwen, en dit klopte niet. Hoe mis kan ik het soms hebben!! Ik voelde gelijk een klik.

We gingen gezamenlijk naar boven, naar de afdeling Medische Genetica. De vorig keer dat ik hier liep was ik nog zwanger van Lennon. En liep ik hier met Robestrong_womanrt, met een baksteen in onze maag om de moeilijkste beslissing te maken die een mens maar kan maken. En nu liep ik hier weer, alleen en zonder dikke buik. Slik!

Als snel kwamen we op de plaats van bestemming waar koffie en thee voor ons klaar stond. Nou ik kon wel een bak koffie gebruiken!

Bij bijeenkomst werd gestart door de maatschappelijk werkster. Toen kwam het gesprek op gang. De herkenning, erkenning, overeenkomsten… wow wat hadden we aan 1 woord genoeg. Deze mooie vrouwen weten precies hoe ik me voel en wat ik voel. Voor ik het wist was de tijd voorbij en kwam de afronding nabij. We liepen gezamenlijk naar beneden, en vervolgde daar ons gesprek. Het voelde zo goed om zo goed begrepen te worden. Uiteindelijk namen we afscheid van elkaar om het gesprek 3 weken laten voor te zetten.

En gisteren was het zo ver, ik mocht weer. Want ik keek er deze keer naar uit om weer naar Utrecht te gaan. Robert belde mij om 17.15 uur ‘Ik sta met pech in Raalte, de auto doe niks meer!’. NEE, en nu?? dacht ik. Ik wil naar Utrecht, allestrong-women-quotes-about-loveen zonder een auto en Robert of oppas lukt dat. Ik ben rond gaan bellen, en de oplossing kwam snel. Opa Henk sprong in de auto en kwam mij redden. Zo kon ik naar Utrecht crossen, en Robert regelde het verder met de ANWB en de auto.

Ik moet zeggen op het moment van het telefoontje van Robert ik echt heel boos werd op onze auto, want waarom juist nu? En ineens overkwam me een gevoel van onmacht. Hoe moest ik dit gaan oplossen? Ik kon het gewoon niet bedenken.

Het is niks, een auto is niet belangrijk alleen die afspraak in Utrecht wel. En ik kon het niet voor elkaar krijgen in mijn hoofd. Gelukkig heb ik heel veel lieve mensen om mij heen die mij daar bij helpen. Dit was voor mij een signaal dat ik er echt nog niet helemaal ben. Soms, heel soms heb ik het gevoel weer dat ik de wereld aan kan. En vaak dan is een klein iets al te veel, mijn hoofd zit vol en er past niks meer bij.

Ik weet zeker dat ik er weer kom, alleen geef me de tijd…

 

Nusa

Over mij, een hardloopster,een moeder van Lize, Lennon★ en Siep, getrouwd met Robert, hou van het leven, hou van reizen, fotografie en van ontwerpen en alles wat te maken heeft met papier ,pennen en stationery.

6 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *