Blog

Ik geniet intens, en tegelijkertijd is het gemis is zo intens

Vandaag, vandaag is het zo’n heerlijke zaterdag. Je kent het wel, lekker ‘uitslapen’. Samen chillen in het grote bed, ontbijtje wanneer we er zin in hebben. Kopje koffie, Lize lekker aan het knutselen, filmpje kijken en spelen, beetje opruimen en rommelen in huis. S’middags lekker op de fiets naar de markt, gezellig een stroopwafel eten op de markt. Inmiddels hebben we zelfs een ‘op de markt een stroopwafel eten’ ritueel ontwikkeld. Eerst kopen w12400482_10153203124287751_7389932411476043153_ne een stroopwafel (what else), we nemen de stroopwafel mee en gaan op (ja,altijd dezelfde) stoeprand zitten, en we genieten samen van de heerlijke verse warme stroopwafel! Robert en ik kijken elkaar aan, terwijl Lize heen en weer springt als een blij lammetje in de wei. We zeggen niks maar ik voel dat we allebei hetzelfde denken, dit is genieten!!

We neuzen nog even in de bieb, helaas is het boek van Pluk red de dieren uitgeleend en we zoeken nog even verder naar andere leuke boeken voor Lize. We wandelen terug over de markt en halen wat fruit. Lize had vanmorgen al bedacht dat ze graag een mooie roze bloem wou, dus we stoppen ook nog even  bij de bloemenkraam en Lize zoekt de mooiste roze bloem uit. Ook zoekt ze een mooie bloem uit voor Lennon. We lopen de stad nog even in en Robert scoort zelfs nog nieuwe schoenen (wat ik eerlijk gezegd niet had gedacht dat dit zo snel zo lukken, met zijn geduld ;-)).

Hoe intens ik geniet van het moment, mijn gedachten dwalen met enige regelmaat af. Als we met z’n 3e hand in hand door de stad wandelen bedenk ik me dat het niet klopt. Het klopt niet want Lennon had nu in een kinderwagen erbij moeten liggen, we hadden hier met z’n 4e door de stad moeten wandelen en met z’n 4e intens moeten genieten. Het gemis is ineens zo confronterend!

Ik voel Lennon bij me, ik voel hem altijd mij me. En toch is zijn gemis zo confronterend. Ik wil hem zien opgroeien en hem de wereld laten zien, voelen, ruiken en laten ontdekken. En het doet verdomd veel pijn dat dit niet kan! En dat is wat het is..

 

We stappen op de fiets, nog even langs snel langs munt halen en dan naar huis.  Als we thuis komen zet ik de bloemen gelijk in een vaasje. Lize zoekt een vaasje uit voor haar broertje, ik doe er wat water in en Robert zet de bloem bij Lennon neer. Tenslotte doen we zijn kaarsje aan. Dat is fijn om te doen, het is fijn om iets te doen voor Lennon.

 

Ik geniet intens, en tegelijkertijd is het gemis is zo intens.

 

Nusa

 

Over mij, een hardloopster,een moeder van Lize, Lennon★ en Siep, getrouwd met Robert, hou van het leven, hou van reizen, fotografie en van ontwerpen en alles wat te maken heeft met papier ,pennen en stationery.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *