Blog

Het gaat goed (en ik mis je nog steeds)

Nukkig

De hele week ben ik een beetje uit mijn doen. Ik baal van kleine dingen, ik heb een kort lontje  en ik merk dat de tranen mij hoog zitten. Ik snap niet waar dit opeens vandaan komt.  Naarmate het weekend in zicht komt wordt ik herinnerd aan moederdag. Ik heb het steeds voor uit geschoven. Maar er is nu geen ontkomen meer aan. Zondag is het moederdag. De dag dat alle moeders in de watten gelegd worden. En ik sla deze dag het liefst over.

Moederdag

Natuurlijk sla ik deze dag niet over. Lize is er al een week druk mee en telt de dagen af. Ze heeft door het hele huis cadeautjes verstopt en overal kom ik tekeningen tegen. Tekeningen die ze met liefde voor mij gemaakt heeft. En wat is er ook fijner dan samen op het grote bed broodjes eten en zelf gemaakt cadeautjes uitpakken?

En natuurlijk niet te vergeten is het Siep zijn eerste moederdag. Hoe bijzonder dat hij er nu ook bij is! En tegelijkertijd wordt het gemis van Lennon elke keer weer groter.

Litteken

De confrontatie dat er weer een jaar voorbij is dat hij het niet is. Diep in mij is er een stukje kapot, gebroken en niet meer te maken. Vaak gaat het goed, dan lijkt het alsof het langzaam weer heel wordt en zit er alleen een groot en lelijk litteken.  Nu  wordt het litteken open getrokken en is dat stukje Nusa diep in mij gebroken. Dan voelt de hele wereld stom en oneerlijk. Het enige wat ik wil is knuffelen met mijn 3 kids, de wereld ontkennen en samen met Robert en Lize, Lennon en Siep cocoonen. Want dat zorgt er voor dat ik mij wat minder gebroken voel.

Het doet pijn, soms vergeet ik die pijn bijna. Dan gaat het lekker en voel ik mij goed.  En dan op dit soort momenten als dat litteken opengetrokken wordt, dan voelt het alsof ik weer 10 stappen terug zet en weer de grote zware berg moet beklimmen. Terwijl ik gebroken ben.

Hoe dan? vraag ik mijzelf af. Ik ga maar gewoon door. Ik ga op de automatische piloot en hobbel een beetje voort. Dan kom ik er weer boven op, zoals altijd.

Liefde

Het doet zo’n pijn omdat ik zoveel liefde heb. Zoveel liefde voor  alle 3. En de liefde aan Lennon kan ik niet geven zoals ik zou willen. Vanmorgen werd ik wakker. Ik werd wakker van Robert die Siep naast mij neerlegde, al kletsend lag hij naast mij. Wat een heerlijk gevoel, en daar kwam de gelukswoei (een dingetje van Robert en mij). Het was heerlijk, even later kwam Lize er ook bij. Genieten met een hoofdletter G.

Want liefde dat is het enige wat telt. Anja beschreef het ook al zo mooi in haar boek Lieve Boris.

Dus vandaag geef ik iedereen liefde, zie je dat veertje rond dwarrelen? Voel je die windvlaag? Of zie je die mooie ster vanavond? Allemaal liefde!

Ik geloof dat al die liefde mijn gebroken ik weer langzaam in een litteken veranderd. En weet je? Ik heb vandaag als zoveel liefde gevoeld, dat ik langzaam weer een beetje minder gebroken ben.

 

 

Nusa

Over mij, een hardloopster,een moeder van Lize, Lennon★ en Siep, getrouwd met Robert, hou van het leven, hou van reizen, fotografie en van ontwerpen en alles wat te maken heeft met papier ,pennen en stationery.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *